Endgame

Z dzisiejszej GW:

Mam poważne wątpliwości co do tego, jak Zachód może wygrać wojnę w Afganistanie. Wierzę jednak, że pozostanie naszych żołnierzy w tym kraju leży w najlepiej pojętym interesie Polski

Amerykańscy eksperci wojskowi od lat sprawdzają granicę wytrzymałości opinii publicznej w obliczu strat swej armii na wojnie. Nikt dokładnie nie wie, gdzie ta granica leży, jest jednak jasne, że np. w Wielkiej Brytanii została właśnie przekroczona. Ponad 170 Brytyjczyków zginęło w Afganistanie w walkach z talibami, kolejnych 30 - w wypadkach. Brytyjska opinia publiczna ma dość i zdecydowana większość mieszkańców Wysp żąda powrotu żołnierzy do domu.

Polska opinia publiczna nie przywykła do tego, że nasi wojskowi walczą gdzieś w odległym kraju. Być może dziesięciu poległych Polaków to właśnie nasza granica wytrzymałości, po której uznamy, że z tej wojny należy się wycofać, a czuli na sondaże politycy tę optykę przyjmą. Stałoby się to jednak z wielką krzywdą dla interesów naszego kraju.

Wojna w Afganistanie jest bez wątpienia: po pierwsze - wojną sprawiedliwą, a po drugie - wojną niezbędną. Sprawiedliwą, bo po atakach z 11 września, po masowych mordach w Bośni czy Ruandzie, po tysiącach niewinnych ofiar w Somalii wiemy już, że świat nie może tolerować upadłych państw. Takie kraje - bez funkcjonującego rządu, bez politycznych i ekonomicznych związków ze światem - zamieniają się w najlepszym razie w ogniska brutalnych wojen domowych, a w najgorszym wpadają w ręce terrorystów.

Afganistan został już raz zostawiony sam w sobie - po wyjściu Armii Radzieckiej w latach 80. Dziesięć lat później - po serii wojen domowych - rządzili nim fanatyczni talibowie, a Al-Kadzie posłużył jako baza do przygotowywania zamachów na całym świecie, w tym tych z 11 września 2001 r.

Pozostawienie dziś Afganistanu na pastwę talibów ponownie odbije nam się czkawką. Za kilka lat terroryści znowu zaczną traktować ten kraj jako bezpieczną kryjówkę i prędzej czy później Zachód będzie musiał do niego wrócić, rozpoczynając całą zabawę od początku.

Nawet ważniejszy od losu samego Afganistanu jest rozwój wydarzeń w sąsiednim Pakistanie. Wszyscy eksperci zgadzają się dziś, że bezpieczna kryjówka w Afganistanie posłuży islamskim fundamentalistom do rozpętania krwawej wojny domowej w Pakistanie. Może nas to mało obchodzić, ale Pakistan jest dziś mocarstwem atomowym - i zdobycie ładunku nuklearnego przez islamistów obchodzić nas już po prostu musi.

Wojna w Afganistanie to wreszcie sprawdzian tego, czy NATO, pod którego flagą walczą w Afganistanie wojska Zachodu, ma rację bytu w XXI w. Możemy wyjść z Afganistanu, ale nie oczekujmy wtedy, że zostaną w nim inni. A jeśli wyjdą z niego wszyscy, będzie to wielkie fiasko Sojuszu, który pozostawiając Afganistan islamskim fanatykom, nie dopełni swej podstawowej misji - nie tylko nie zwiększy, ale wręcz zmniejszy bezpieczeństwo swych członków.

Nieuniknioną konsekwencją fiaska wojny w Afganistanie będzie pełzający rozkład Sojuszu. Jedynej organizacji, która w historii sprawdziła się jako realny sojusz obronny państw Europy. A my po prostu nie możemy ryzykować, że pewnego dnia ci, którzy uważają granice celne UE i strefy Schengen za wystarczającą ochronę dla Europy, uznają swą pomyłkę.

Amerykanie od kilku lat stale zmieniają sposób i cel działań w Afganistanie. Dyskusja na ten temat jest niezbędna i wśród ekspertów powinna się toczyć bez przerwy. Ale negowanie sensu tej wojny to propagowanie izolacjonizmu, który nigdy w historii nie wyszedł nam na dobre.