Endgame

No, to wiemy już, że Barack Obama nie zalicza Polski do grona tych krajów europejskich, które są kluczowe dla bezpieczeństwa USA. Przyjedzie więc na kilka dni do Niemiec, Francji i Wielkiej Brytanii, ale nie do nas.

Czy to dla nas policzek? Tak. Czy należało się tego spodziewać? Oczywiście. Czy to katastrofa? Na pewno nie. Czy Obama ma nas gdzie? Nie, on po prostu nic o Polsce nie wie.

Tak, fakt, że Obama wyróżnił te trzy kraje, a nas już nie, to dla nas policzek. I znak, że w przypadku wygranej Obamy Polska spadnie na dalsze miejsce wśród krajów europejskich cieszących się dobrymi układami w Białym Domu. To dla nas powód do zmartwienia.

Stało się tak z kilku powodów. Po pierwsze - Demokraci tradycyjnie mniej interesują się polityką zagraniczną, a w tej dziedzinie na dodatek Barack Obama ma poważne braki. Mówiąc krótko - o polityce zagranicznej nie wie nic. Moim zdaniem, gdyby go spytać, kto z Amerykanami wszedł do Iraku w 2003 roku, to prędzej by wymienić Niemców (nie weszli), niż nas.

Obama ma oczywiście wśród swych doradców doświadczonych dyplomatów, w tym przyjaciół Polski )Madeleine Albright). Ale o planie wizyty Obamy w Europie nie zdecydowała Albright, lecz stratedzy jego kampanii wyborczej. A ci, zapewniam, o Polsce wiedzą tyle, że polska jest kiełbasa. I może jeszcze pierogi.

Przez wszystkie moje lata pracy w Waszyngtonie do demokratycznych polityków przebić się było dużo, dużo trudniej, niż do republikańskich. Kilku doradców senatorów i kongresmanów pozostawało ze mną w ścisłym kontakcie, bo interesowali się tym, co dzieje się w Polsce. Był wśród nich tylko jeden doradca Demokraty, ale on był potomkiem imigrantów z Polski. Podczas debaty nad rozszerzeniem NATO Demokraci zabierali głos dużo rzadziej od Republikanów - po prostu temat ich dużo mniej obchodził.

Na pocieszenie dodajmy, że zostaliśmy przez Obamę spoliczkowani w dobrym towarzystwie - Obama nie pojedzie do Włoch, które były bardzo bliskim sojusznikiem Amerykanów przez ostatnie lata, a także m.in. do Hiszpanii. No, ale to - przyznaję - marne pocieszenie.

Jednak także i my popełniliśmy poważny błąd. Otóż nasze państwo po 2000 roku praktycznie nie utrzymywało kontaktów z Demokratami. Mieliśmy z nimi dobre kontakty za prezydentury Clintona, z oczywistych względów - to oni rządzili. Ale gdy do władzy doszedł Bush, Demokraci poszli w kąt. Praktycznie całkowicie.

Były jakieś tam kontakty na niskim szczeblu, jakieś kilka wizyt doradców demokratycznych, kilku kongresmenów do nas zawitało. Ale wszystkie rządy po 2000 r. na wysokim szczeblu skupiały się na Republikanach olewając Demokratów. A takie postępowanie się w Waszyngtonie pamięta.

Zachowywali się tak i premier Miller, i premier Belka. Ale fatalnie było już za Marcinkiewicza, Kaczyńskiego i Tuska. Nie pomaga nam fakt, że minister Sikorski był za swych czasów w Waszyngtonie ściśle związany z prawicowym think-tankiem i nie miał szerszych kontaktów z Demokratami.

Fakt, że Obama jedzie do Francji, Niemiec i UK, nie jest przypadkiem. Politycy z tych trzech krajów zawsze dbali o dobre kontakty z obydwiema partiami bez względu na to, kto akurat rządzi. Kiedy pprezydent Nicolas Sarkozy, polityk w końcu prawicowy, przyjechał rok temu do USA, spotkał się z czterema politykami. Zgadniecie z kim? Oczywiście - z Bushem, McCainem, Clinton i Obamą. To się nazywa rozważna dyplomacja.

Z którym ważnym Demokratą spotkał się Tusk? A Sikorski? A Lech Kaczyński? Odpowiadam - z żadnym poza oficjałkami w Kongresie. Czy stratedzy Obamy, gdy przygotowywali wizytę swego szefa w Europie, pomyśleli o Polsce? Zapewne tak. Ale szybko porzucili ten pomysł, bo po co wysyłać być może przyszłego prezydenta USA do kraju, którego rządzący owym szefem się nigdy nie zainteresowali? Jak Bóg Kubie...