Endgame

Nasz Prezydent w wywiadzie dla agencji Reuters raczył powiedzieć wczoraj wieczorem na temat tego, czy Polska wycofa weto w sprawie negocjacji o partnerstwie handlowym między UE i Rosją:

Z pewnością powinniśmy rozmawiać, z pewnością powinniśmy budować atmosferę, w której nieufność jest zredukowana. Ale czy rozmowy strategiczne mogą zostać odblokowane w bliskiej przyszłości, to inna sprawa. Najpierw chciałbym wiedzieć jak ma zostać rozwiązana sprawa MAP dla Ukrainy i Gruzji.

MAP, że przypomnę, to program przygotowania do wejścia do NATO, który Gruzja i Ukraina miały otrzymać na ostatnim szczycie NATO. Ale nie otrzymały, bo Niemcy i Francja się na to nie zgodziły. I prezydent ma rację mówiąc w tym samym wywiadzie, że był to efekt nacisku Rosji.

Ale łączenie tak kompletnie dwóch różnych rzeczy jak MAP dla Ukrainy i Gruzji z rokowaniami handlowymi między UE i Rosją jest kompletnym absurdem.

Po pierwsze - bo NATO i UE to nie to samo. Równie dobrze moglibyśmy zagrozić Francji i Niemcom jakimiś konsekwencjami w ONZ, czy, bo ja wiem, piłkarskiej FIFA.

Po drugie - polski rząd za czasów premiera Kaczyńskiego mówił, że blokujemy te rozmowy, bo żądamy zniesienia rosyjskiego embarga na import polskich produktów mięsnych. UE się ostro zaangażowała (przewodniczący Komisji Europejskiej zdecydowanie stanął po polskiej stronie), embargo zostało zniesione, mamy już znieść weto lada chwila. Teraz prezydent chce je blokować, bo Ukraina, Gruzja i NATO. Wychodzi na naburmuszone dziecko, które za chwilę uzależni zniesienie weta od wyniku piłkarskich mistrzostw Europy. W dyplomacji takie zmienianie stanowiska powoduje, że nikt szantażysty nie traktuje poważnie i nikt z nim nie będzie ubijał poważnych interesów, bo przecież za chwilę znowu może zmienić zdanie.

Po trzecie - prezydent nie decyduje o wecie w sprawie rozmów handlowych UE. Tu decyzję podejmuje rząd. Prezydent składa groźbę, której nie może spełnić. W negocjacjach to karygodny błąd.

Po czwarte - wchodząc w uprawienia rządu prezydent drażni premiera. Po jaką cholerę? Raczej bezmyślnie, bo nie podejrzewam, że prezydent rozpętał tę awanturę po to, by zdenerwować szefa rządu.

Dziś prezydent próbował odkręcać te słowa tłumacząc, że miał co innego na myśli. Ale już było za późno, bo z jednej strony w Moskwie dostali szału i zaczęli krzyczeć o polskim szantażu wobec Rosji i UE, a z drugiej Komisja Europejska błagała, żeby nie blokować jej prac żądaniami dotyczącymi innej organizacji, na którą Komisja nie ma żadnego wpływu.

W sumie prezydent nic nie wygrał, bo wygrać niczego nie mógł. Zamieszał, wyszedł na pieniacza i przegrał. I znowu o Polsce się mówi, i znowu źle, i znowu nic nam z tego dobrego nie wyszło. Mam wrażenie, że ta wypowiedź świadczy po prostu o fatalnym przygotowaniu Pana Prezydenta do prowadzenia dyplomacji, trudno tu zwalić - jak to było w przypadku sławnego orędzia - cokolwiek na Kancelarię, bo będąc pracownikiem Kancelarii Prezydenta w życiu nie wpadłbym na to, że trzeba Prezydentowi tłumaczyć, że UE i NATO to dwie kompletnie różne sprawy.